Nederlands bos: van wie is het bos? Het Nederlandse bos is eigendom van veel soorten eigenaren. Van wie het is, hangt mede af van de geschiedenis van het bos. Tot het eind van de 19e eeuw was nagenoeg al het bos in particulier eigendom. Met de industrialisatie, die in de 19e eeuw plaatsvond, groeide de vraag naar hout, mits dat kon worden geleverd in een vaste kwaliteit, op het gewenste moment en in voldoende mate. De bosbouw paste zich hierbij aan en het werd interessant om in de bosbouw te investeren. Particulieren en overheid zagen er brood in om woeste gronden te bebossen. Naast particulieren en de rijksoverheid (Staatsbosbeheer) werden ook veel gemeenten eigenaar van een stuk bos en van een bosbedrijf. Door het wegvallen van de afzet van mijnhout in de jaren vijftig en de stijgende kosten voor recreatie en natuur, was het voor particulieren na 1960 vaak niet meer interessant om bos in bezit te hebben. Ook de successierechten bij vererving waren dermate hoog, dat men de boel maar verkocht en dan het liefst aan Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten of een van de Provinciale Landschappen. Dit proces, waarbij bos overging van particulier naar de overheid of naar een natuurbeschermingsorganisatie duurde tot begin jaren 90. De situatie is nu anders. De particuliere boseigenaar houdt van zijn bezit en wil soms weer terugkopen wat eerder werd verkocht. De 70.000 ha kleinere bosbezittingen van minder dan 5 ha zijn overwegend in particulier bezit.